Και φθινοπώριασε...

Μπήκε εδώ στον βορρά πια για τα καλά το φθινόπωρο. Το νιώθεις στην υγρή ατμόσφαιρα, στην θερμοκρασία που έχει πέσει, στα αχνά τζάμια του δωματίου το πρωί όταν ξυπνάς...Όμορφα τα φθινοπωρινά χρώματα, έχουν αρχίσει και εμφανίζονται όλο και εντονότερα, σαν πινελιές ακοαρελας, κόκκινες, κίτρινες, χρυσαφιές... Το βλέπεις στα σύννεφα του ουρανού κατά την δύση του ηλίου, στις φυλλωσιές των δέντρων, στα πεζοδρόμια που γεμίζουν πεσμένα φύλλα, στα μανιτάρια στις άκρες των μονοπατιών μέσα στα δάση.

Βγήκαμε και μεις για βόλτα με την τοπική ομάδα μανιταρόφιλων του Warwick, περπατήσαμε μαζί τους σε ενα πανέμορφο άλσος, ψάξαμε για διάφορα είδη μανιταριών, χωθήκαμε στα πυκνά, πηδήξαμε χαντάκια, σηκώσαμε κλαδιά, γυρίσαμε με τα καλάθια μας και τις πάνινες σακουλίτσες μας γεμάτες βρώσημα και μη μανιτάρια.

 






 


 Ο επικεφαλής της ομάδας και άριστος γνώστης των μανιταριών, μας τα αναγνώρησε, μας μίλησε για τις ιδιότητές τους.

Η ομάδα σε ώρα αναζήτησης!

Μάθαμε για τον μύκητα που αναπτύζεται στα σιτηρά και ήταν υπέυθυνος για χιλιάδες θανάτους στα παλαιότερα χρόνια, μείναμε με το στόμα ανοιχτό όταν ακούσαμε οτι ο μεγαλύτες οργανισμός του κόσμου είναι ένα είδος μύκητα στην Αμερική που απλώνεται σε έκταση 30 εκταρίων. 

...και οι φωτογράφοι της ομάδας σε στιγμές δράσεις!!

 

              ROADS

Samothraki, the way to Kipous. (Photo:A.K. Diez)

I love roads;

The goddesses that dwell

Far along invisible

Are my favourite gods.

Roads go on

While we forget, and are

Forgotten like a star

That shoots and is gone.

On this earth ‘tis sure

We men have not made

Anything that doth fade

So soon, so long endure:

The Temple of the Gods in Samothraki

The hill road wet with rain

In the sun would not gleam

Like a winding stream

If we trod it not again.

They are lonely

While we sleep, lonelier

For lack of the traveler

Who is now a dream only.

From dawn’s twilight

And all the clouds like sheep

On the mountains of sleep

They wind into the night.

The next turn may reveal

Heaven: upon the crest

The close pine clump, at rest

And black, may Hell conceal.

   Burton Dassett, England  (Photo:Artemis K. Diez)

Often footsore, never

Yet of the road I weary,

Though long and steep and dreary,

As it winds on for ever.

Whatever the road bring

To me or take from me,

They keep me company

With their pattering.

Crowding the solitude

Of the loops over the downs,

Hushing the road of towns

And their brief multitude.

Edward Thomas

From the book: Literary Walks of Britain